شعری از الهی نامه فریدالدین عطار نیشابوری
مگـر یکـروز مجنـون فرصتی یافت بر لیلــی نشـستـن رخصتـــــی یافـت
ز مجنـون کــرد لیلـی خواستـاری که ای عاشـق بیــاور تــا چـــــه داری
زبـان بگشاد مجنـون گفت ای مــاه نـه آبــم مـانــد در عشــق تـو نـه چـاه
نـدارم در جگــر آبـی کـه باشـــــد نـه در دیــده شبـی خوابـی کـه باشـد
چـو عشقت کــرد نقـد عـقـل غـارت کنــون جــا نیســت وز تـو یک اشـــارت
اگر جان خواهی اینـک میدهـم من یقین میدان کـه بیشک میدهم من
زبــان بگشـــــــــــــــاد لیلـی دلاور کـز اینـت کـی خـرم ، چیــزی بیــــــاور
یکــی سـوزن بلیلـی داد مجنـــــون کـــه از دو کــون ایـن دارم من اکنـــون
مرا در جملـه اقلیـم هستـــــــــی همیــن نقـدسـت و دیگــر تنگـدستــی
مـن ایــن نـیـز از بـرای آن نهــــادم کـه در صحــــــــرا بسـی میاوفتـــادم
بـسی در جستـجوی چون تو دلدار شکستــی همچـو گـل در پـای من خار
بـدیـن ســوزن مـن افتـاده بر جـای بـرون مـیکردمـی آن خار از پــــــــــای
چنین گفت آنزمان لیلی به مجـنون کـه ایـن مـیجستـم از تـو تا بـه اکنـون
اگـر در عشـق صـادق بودتـی تـــو بـدیـن ســـوزن چــه لایــق بودتـی تــو
اگـر در جستـن چـون مـن نگـــاری شــود در پـایــت ای شـوریــده خــاری
بسوزن آن بـرون کردن روا نیـسـت و گــر بیــرون کنــی باری وفــا نیـست
یکی خاری که چندانـش کـمـالست کــه دایــم چــــاوش راه وصــالـســت
بـسـوزن بـرون کــردن دریغـسـت تـرا جـز خـون دل خــوردن دریـغـسـت
چـو در پـای تـو خـار از بهـر مـا شــد گلـــی مـیدان کــه با تـو در قـبا شــد
کمـی تــو از درخـت گـل دریـن کـار که سالـی بــر امیــد گــل کشـد خــار
ز لیلـی خـار در پـایـت شـکـســتـه بـه از صـد گــل ز غیـری دستـه بستـه
